WP_000117

Over 94 dagen beginnen de Paralympische Spelen in Rio de Janeiro. Daarom blik ik via verhalen uit mijn archief terug op de vorige Paralympics in Londen 2012 en andere paralympische topsportmomenten uit de laatste jaren. Vandaag: Paralympische sport in Kameroen.

De Kameroense gewichtheffer Atangana moet een bron van inspiratie worden voor paralympische atleten in Kameroen, zegt persvoorlichter Francis Bidjocka: ‘Want we hebben er veel, ondanks dat wij slechts met één sporter vertegenwoordigd zijn.’

Ook moet hij het Ministerie van Sport overtuigen om meer geld in de paralympische sport te steken’, schets persvoorlichter Bidjocka – even na 15.00 uur op 2 september 2012 – als de leden van het Kameroense Paralympisch comité en hun enige atleet, gewichtheffer Conrat Frederic Atangana, bezit nemen van de immense persruimte compleet met vertaalcabines voor tolken. Het Afrikaanse land debuteert in Londen op de Paralympische Spelen met slechts één atleet, maar zij zijn vol ambitie voor volgende Spelen. Iets wat zij de verzamelde wereldpers – al waren zij op twee handen te tellen – niet wilde onthouden.

De ambitie is volop aanwezig, maar de middelen om deze waar te maken op het sportveld niet. Bidjocka verklaart: ‘Een (sport)rolstoel zoals jullie die in Nederland hebben, is voor iemand uit Kameroen pure luxe. Een tweedehands rolstoel kost bij ons al gauw vier modale jaarsalarissen.’

Ook is er een grote behoefte aan sportkennis om coaches op te leiden, pas dan zullen de Kameroeners in staat zijn om een goede gooi te doen naar structurele deelname aan sportevenementen met meer dan een enkeling. De belangstelling voor de Paralympics in Kameroen is groot, maar het toernooi wordt desondanks niet live op tv uitgezonden. Atangana: ‘Pas als we weer terug zijn zal het gaan leven en zal de media-aandacht groeien en bij de Zomerspelen in Rio de Janeiro van 2016 groter zijn dan ooit.’

Conrat Frederic Atangana werd negende bij het gewichtheffen voor lifters tot 56 kilogram. De gewichtheffer heeft nog geen toekomstplannen, maar zegt wel naar huis terug te keren en niet te vluchten, zoals enkele Olympische collega’s dat destijds wel deden.

FacebookTwitterWhatsAppBlogger PostLinkedInGoogle+PinterestDelen

Over auteur Bekijk alle berichten Auteur website

Jan Willem Buijs

1989 - Amsterdam – Halfzijdig verlamd, maar niet verlamd door het leven – Heb een grote passie voor sport, de paralympische in het bijzonder. Wil graag helpen de paralympische sport naar een hoger plan te tillen – Ambitieuze journalist- Hardloper

Laat een reactie achter

We houden je e-mail adres geheim. Verplichten velden zijn gemarkeerd als *